In de eerste kamer, donker en nachtblauw, kijkt één bezoeker tegelijk naar een video die woede, verdriet en onrust oproept. In de tweede kamer, een tent van molton en jute, mag die emotie eruit: met verf, kwasten en rollers op een groot canvas dat alle bezoekers samen vullen. Andere bezoekers kijken door kijkgaten mee, en volle doeken komen aan de buitenkant te hangen als spoor van alles wat is losgelaten. De vormtaal komt uit het Hellenisme: dramatiek, beweging, draperie en hard licht. De handeling in kamer 2 is geïnspireerd op action painting en performance art, van Pollock en Shimamoto tot Niki de Saint Phalle. De buitenkant is grof gehecht uit verschillende stoffen, alsof alles maar net bij elkaar wordt gehouden.